Boş Elin Sanatı: Karate-Do’nun Derin Dünyasına Yolculuk
Karate-Do iki Japonca kelimeden meydana gelir. Kara-boş, silahsız veya geniş anlamda kainatı anlatır. Te-el, Do-takip edilmesi gereken tarikat yolu, ahlak anlamına gelir.
Hindistan, Çin, Okinawa, Japonya ve Kore gibi Uzakdoğu ülkelerinde geliştirilmiş, bazı farklılıkları olsa da aynı amaç ve düşünce sistemi ile çalışılan bir terbiye metodudur. Çok eski zamanlarda silahsız insanların kendilerini vahşi hayvanlardan korumak amacı ile onları taklit ederek bazı teknikler geliştirmeleri, daha sonra savaşlarda kullanmak üzere teknikleri daha da geliştirerek kuralsız uygulamaları, modern zamanlarda da spor yapma düşüncesi ile kurallar koyarak müsabaka sistemi ile birleştirerek teknolojiyi de kullanarak geniş kitlelere yaymak istenmesi şimdiki silahsız, çıplak elle mücadele sporlarını ortaya çıkarmıştır.
Karate-Do, Judo, Aikido, Kendo gibi eskilerin mücadele sanatları Dojo (yolun çalışıldığı yer) denilen zemini tahta veya tatami denilen kauçuk minderler üzerinde çalışılır. Teknik yorulma ile zihni gelişim sağlanır. Dojo’da sıhhati yerinde olan genç insanlar Sensei ismi verilen usta tarafından önce Jumbi-Taisho beden eğitimi çalışmaları yaparak ısınır, adalelerini hazırlarlar. Daha sonra Kihon denilen temel teknik çalışmaları yaparlar.
Kihon çalışmaları el teknikleri, ayak teknikleri veya el ve ayak teknikleri kombinasyonlarından meydana gelir. Nefes (kokyu) kontrolü ile (alınan nefesin birazı verilir, yarıya yakını tekniği yaparken karnı sıkarak verilir ve geri kalanı belki başka teknikler için kullanmak üzere tutulur (kime- odaklanma ve kiai-çığlık). Bir an bekleme (zanshin) her an mücadele devam edebilir düşüncesi ile yapılır. Burada ayaklarla ilerleme veya gerileme, dengede durma, yerden güç alma (ashi-waza) düşüncesi ile vücudu ilerletme, vücudu döndürme (taisabaki), sıçrama, vücudu kilitleme yapılır. Hasımla önce mesafe (maai) için mücadele edilir (uzak-vuruş mesafesi-yakın mesafe). Daha sonra mücadele ettiğiniz kişinin zamanına girmek (yomi-ne düşündüğünü okumak) ve ritmini ve zamanlamasını anlamak (hyoshi). Bu üçü mücadele sanatının sırrıdır. Dojo’da yapılan bir diğer çalışma da Kihon düşüncesi ile kata (şekil,kalıp) ismi verilen eski ustaların strateji ve taktik uygulamaları ve teknik çeşitliliğinin ansiklopedisi olan çalışmalardır. Çok gibi gözükse de aslında değişik yönlerde duran tek hasımlarla mücadele edilir. Aslında bekleme yoktur, bir teknik bittiğinde diğeri başlar.
Modern sistem değiştirmiştir. 50-60 kata da yer değiştirmeler, strateji ve taktikler anlatılmaktadır. Omote olduğu gibi, Ura içinde gizli saklıyı keşfetme amacı ile çalışılır. Seviyenizi hissetmenizi sağlarlar. Dojo’da teknik seviyeniz, strateji ve taktik uygulamalarınız, zihni hazırlığınız eşli değişik kimselerle kontrollü çalışmalar şeklinde kumite (el tutuşmaları) adı altında test edilir. Öğrendiklerinizi yenme ve yenilme düşüncesi olmadan teknik güzellikte mücadele ederek gösterirsiniz. Önceleri danışıklı olarak, daha sonra serbest olarak çalışmalar yapılır (juippon ve ju-kumite).
Karate-Do spor olarak kabul edildiğinden bir çok sistem tarafında kurallar konularak hakemli yarışmaları tertip edilmiştir (shiai). Yarışmalar mücadele etme şeklini değiştirmiş, gerçek ruhunu biraz da olsa zayıflatmıştır. Karate-Do, çalışanlarının fiziki ve ruhi gelişmesini sağlar. İlerlemiş çalışmalarında Makiwara (darbe vurma tahtası), Sunatawara (kum torbası) çalışarak darbe güçlerini, kas hafızalarını öğrenmelerini ve bunu Tame-Shiwari (kırış) ile değişik tahta ve tuğlaları kırarak kendilerine olan güvenlerini pekiştirmeleri takip eder. O da doğru olarak öğrendiklerini öğretir. Barış için mücadele etmeyi öğrenmiştir.
